Taras Bulba / Nikolay Vasilyeviç GOGOL
Demedi demeyin;ya kitabı okuyun ya da benim sözlerimden dinleyin!
Mutlu bir başlangıç mı, yoksa biten bir mutluluk mu? Daha önce kızla karşılaşmasa mıydı acaba?
Okumaya başlayınca kendimi soğuk bir Rus köyünde hissettim baraka bir evin içerisinde olanları izliyordum sanki;
Evet,belki tek solukta okunmayacak bir kitapmış gibi gözükse de ilk başlarında, bitirince aynı şeyleri diyemeyeceğimi fark ettim. Hayatta insanın karşısına çıkan şanslı kişiye aşkını anlatan bir kitap. İnsan sevdiği uğruna her şeyi yorumunu da çıkarabilirsiniz kitabın sonunda, bir kadına feda edilen yaşamdan da bahsedilebilir. Okuyucunun yorumuna kalmış. Okuyucuyu belki de kitapla bütünleştirmek istemiş. Bitirince kenara bırakılmasını istememiş.
Bir baba, bir anne ve iki kardeş. Kilise okuluna göndermişti babası onları, sırf okumuş olmaları için. Oysa ki okumasalar da olurdu diyor bir paragrafta. Okumuşlar ve babalarının telkiniyle asker eğitimi almaya gidiyorlardı anneleri istememesine rağmen. Andrey. Duygusal çocuktu. At üstünde giderken eskiler geliyordu gözünün önüne. Bir Tatar kıza aşık olmuştu. Hoşlanmıştı ilk görüşte ya da bir kaç kez gördükten sonra. Onu geçiriyordu hayalinden. Vardıklarındaysa askeri eğitim yerine, daha önce görmedikleri,alışık olmadıkları bir yer olduğunu anladılar. Antlaşmaları vardı diğer ülkelerle. Saldırmayacaklar, yakıp yıkmayacaklardı hiç bir yeri. Ama babası Taras Bulba, ilk önce Türklere saldırmayı istese de Lehlere saldırmaya karar verdiler. Sırf çocukları kendilerini ispat etsinler diye. Saldırdılar Lehlere, kuşattılar kalenin etrafını.
İçkici bir milletmiş Kazaklar. Her an her yerde içmeye hazırlar. Kuşatmadan günler geçmesine rağmen kaleyi fethedememeleri onları biraz kızdırmış biraz da içmeye meyletmişti. Herkes içmiş, camış gibi yemiş ve uykuya dalmışlar. Bir tek Andrey uyuyamıyor, ve tekrarlarken uyuma çalışmalarını bir kız gelip, Tatar kızının ondan yardım istediğini söylüyor. Kıza yardım etmek için kalenin içine gizli bir geçitten giriyorlar. Sonunda kızla karşı karşıya gelen Andrey ona olan aşkını abartılı bir biçimde ifade ediyor. Kız göz yaşlarını tutamıyor. Lehlere yardım geliyor ve Kazaklar girdikleri savaştan mağlup ayrılıyorlar. Ama Andrey geçmişini silip kızla orada yaşamaya devam ediyor.
Hikaye burada sona eriyor. Ama yazımın başında da dediğim gibi;okuyucunun yorumuna kalmış. Mutlu bir başlangıç mı, yoksa biten bir mutluluk mu? Daha önce kızla karşılaşmasa mıydı acaba?
Kitaptan Notlar:
"Ana duası hem karada hem denizde kurtarır insanı"
"Ukraynalılara önceden Küçük Ruslar'da denirdi."
"İnsan ancak kafasına bir şey takmazsa çılgınca neşelenebilir."
"Onları görenler Gerardi Della Notte tablosunun bir parçası sanırdı. Genç Kazak yiğidinin sağlık fışkıran,diri yüzüyle yol göstericisinin bitkin, soluk benzi bu tablonun birbirine karşıt iki karakterini canlandırıyor gibiydi."
"Hayır,ne genç kızın gözlerinde okunan derin anlamı, ne de ona vurgun delikanlının gönlünde kopan fırtınayı hiçbir yazarın kalemi,hiçbir ressamın fırçası, hiçbir yontucunun keskisi anlatamazdı."
Mutlu bir başlangıç mı, yoksa biten bir mutluluk mu? Daha önce kızla karşılaşmasa mıydı acaba?
Okumaya başlayınca kendimi soğuk bir Rus köyünde hissettim baraka bir evin içerisinde olanları izliyordum sanki;
Evet,belki tek solukta okunmayacak bir kitapmış gibi gözükse de ilk başlarında, bitirince aynı şeyleri diyemeyeceğimi fark ettim. Hayatta insanın karşısına çıkan şanslı kişiye aşkını anlatan bir kitap. İnsan sevdiği uğruna her şeyi yorumunu da çıkarabilirsiniz kitabın sonunda, bir kadına feda edilen yaşamdan da bahsedilebilir. Okuyucunun yorumuna kalmış. Okuyucuyu belki de kitapla bütünleştirmek istemiş. Bitirince kenara bırakılmasını istememiş.
Bir baba, bir anne ve iki kardeş. Kilise okuluna göndermişti babası onları, sırf okumuş olmaları için. Oysa ki okumasalar da olurdu diyor bir paragrafta. Okumuşlar ve babalarının telkiniyle asker eğitimi almaya gidiyorlardı anneleri istememesine rağmen. Andrey. Duygusal çocuktu. At üstünde giderken eskiler geliyordu gözünün önüne. Bir Tatar kıza aşık olmuştu. Hoşlanmıştı ilk görüşte ya da bir kaç kez gördükten sonra. Onu geçiriyordu hayalinden. Vardıklarındaysa askeri eğitim yerine, daha önce görmedikleri,alışık olmadıkları bir yer olduğunu anladılar. Antlaşmaları vardı diğer ülkelerle. Saldırmayacaklar, yakıp yıkmayacaklardı hiç bir yeri. Ama babası Taras Bulba, ilk önce Türklere saldırmayı istese de Lehlere saldırmaya karar verdiler. Sırf çocukları kendilerini ispat etsinler diye. Saldırdılar Lehlere, kuşattılar kalenin etrafını.
İçkici bir milletmiş Kazaklar. Her an her yerde içmeye hazırlar. Kuşatmadan günler geçmesine rağmen kaleyi fethedememeleri onları biraz kızdırmış biraz da içmeye meyletmişti. Herkes içmiş, camış gibi yemiş ve uykuya dalmışlar. Bir tek Andrey uyuyamıyor, ve tekrarlarken uyuma çalışmalarını bir kız gelip, Tatar kızının ondan yardım istediğini söylüyor. Kıza yardım etmek için kalenin içine gizli bir geçitten giriyorlar. Sonunda kızla karşı karşıya gelen Andrey ona olan aşkını abartılı bir biçimde ifade ediyor. Kız göz yaşlarını tutamıyor. Lehlere yardım geliyor ve Kazaklar girdikleri savaştan mağlup ayrılıyorlar. Ama Andrey geçmişini silip kızla orada yaşamaya devam ediyor.
Hikaye burada sona eriyor. Ama yazımın başında da dediğim gibi;okuyucunun yorumuna kalmış. Mutlu bir başlangıç mı, yoksa biten bir mutluluk mu? Daha önce kızla karşılaşmasa mıydı acaba?
Kitaptan Notlar:
"Ana duası hem karada hem denizde kurtarır insanı"
"Ukraynalılara önceden Küçük Ruslar'da denirdi."
"İnsan ancak kafasına bir şey takmazsa çılgınca neşelenebilir."
"Onları görenler Gerardi Della Notte tablosunun bir parçası sanırdı. Genç Kazak yiğidinin sağlık fışkıran,diri yüzüyle yol göstericisinin bitkin, soluk benzi bu tablonun birbirine karşıt iki karakterini canlandırıyor gibiydi."
"Hayır,ne genç kızın gözlerinde okunan derin anlamı, ne de ona vurgun delikanlının gönlünde kopan fırtınayı hiçbir yazarın kalemi,hiçbir ressamın fırçası, hiçbir yontucunun keskisi anlatamazdı."


Yorumlar
Yorum Gönder